HCAW Poepies – Hurricanes Rookies

Sandrino had er vooraf een hard hoofd in, spelen tegen de op eigen terrein al 6 jaar ongeslagen HCAW Poepies met onder meer sterspelers Ilse, Mackenzie en Jaimie in de gelederen. Nog nooit had hij van HCAW gewonnen in zijn carrière en dan kon hij ook nog eens geen beroep doen op Connor en Mathijs. Onze spelers dachten daar gelukkig heel anders over.
Onze blonde krullenbol Mylan betrad als eerste het slagperk en bij deze blonde Adonis begin je te merken, dat het toedienen door zijn vader van anabolen en doping zijn vruchten begint af te werpen. De één na de andere homerun knalde deze spierbundel het verre veld in, waarbij HCAW het betreurt, dat er 3 ballen spoorloos verdwenen zijn, dit kost de club een hoop centjes en een faillissement dreigt dan ook.
Zijn 4-eïige tweelingbroer Sam was de volgende slagman: toen hij begon bij de Hurricanes kreeg de fabriek, die de beeballpaaltjes fabriceerde, een enorme boost, want Sam sloeg er zoveel deuken in, dat er telkens een nieuwe moest worden besteld, dit kon natuurlijk niet lang doorgaan, want dat kon de club niet meer betalen en Sam kreeg het verbod om van het paaltje af te slaan. Sandrino werd dan ook gedwongen om de bal op te gooien en vanaf dat moment is Sam los, de ballen vliegen de tegenstanders om de oren en het éne punt na het andere slaat deze topper binnen.
Casper, die vorige week het slaan leek te zijn verleerd, had deze week geoefend bij Henk, nou dat hebben ze in Bussum geweten, Casper sloeg de ballen zover, dat het treinverkeer tussen Bussum en Hilversum 3 uur heeft stilgelegen. De Amerikaanse scouts op de tribune schreven hun pennen leeg.
Sanne is als herboren teruggekeerd van vakantie, ze verwerkt alle grondballen perfect en slaat de ballen telkens zo sneaky het veld in, dat ze altijd het honk bereikt. Soms overschat ze alleen wel eens haar snelheid en blijft ze rennen naar de thuisplaat, waar de brander van de tegenpartij haar dan wel eens glimlachend met de bal in zijn hand weet uit te maken, maar volgende week gebeurt dat echt niet meer heeft ze ons beloofd. Ze zou er graag een meisje bij willen hebben om lekker mee te kunnen beppen in het veld, ik heb nog geprobeerd om Ilse van HCAW over te halen naar onze club te komen, maar degene die de score bij hield, blafte mij toe, dat Ilse net haar contract met 3 jaar verlengd had.
Bram speelde gelukkig alle innings met onze ploeg mee, want hij heeft de vervelende gewoonte om zijn homeruns te slaan, als hij bij de tegenstander meespeelt. Zijn moeder heeft hem een nieuw kapsel aangemeten met 2 bliksemschichten erin, een soort BliksemmacBram, dit imponeerde HCAW dusdanig, dat ze zijn klappen door de beentjes lieten gaan, waardoor Bram diverse puntjes binnen kon slaan. Ik wil dit ook in het haar van mijn zoon Mylan.
Tenslotte Steven, volgens zijn vader is het vroege tijdstip waarop wij spelen nog wel eens een probleem, maar als hij één maal op het veld staat, gaan de remmen los. Deze nieuwkomer wordt met de week beter, vangen kan hij als de beste en zijn werparm is onovertroffen, waar gaat dit eindigen met deze klasbak?
HCAW hield geweldig stand, maar kon niet voorkomen, dat de eerste nederlaag na 6 jaar op het bord kwam, 18-21 voor ons ploeggie. Ik vrees, dat de telefoons in de diverse huiskamers van de Rookies roodgloeiend zullen staan, met verzoeken om in Amerika te komen spelen. Dat de meeste ouders over 2 jaar met een gerust hart met pensioen kunnen, staat na zaterdag vast. Het vervelende is, dat de Hurricanes zonder Rookies zitten.
Als ik dan toch een punt van kritiek mag leveren, dan betreft het het pitchen van zowel Sandrino als Vincent, beste Henk, zou jij daar de komende weken wat meer aandacht aan kunnen besteden, want dit kan echt niet langer.
Wout van Ham, vader van Mylan.